نایت لایف در تبریز:
چند روز پیش برای کنفرانس و این جور چیزها تبریز بودم. دم ظهر دوست وبلاگی آقای میم دنبالم آمد و رفتیم یک جایی به اسم ائل گلی. که البته شاه گلی است به معنای دریاچه‌ی بزرگ. آنجا یک دریاچه بود که وسط آن یک جزیره بود که وسط آن یک عمارت ساخته بودند که انگار رستورانی چیزی بود. البته ما از آن بالا به خاطر پله‌های خیلی زیادی که داشت پایین نرفتیم. چون یک قانون کلی وجود دارد و آن این است که همیشه وقتی از یک سری پله پایین می‌روی و کلی از دیدن منظره روبرویت لذت می‌بری، باید بالاخره یک موقعی از همان پله‌ها بالا روی تا به نقطه‌ی اول برسی. برای همین جهت عدم اسراف کالری ترجیح دادیم منظره‌ی شاه گلی را از همان بالا ببینیم.
شب دو تا از دوستان وبلاگی دیگر یعنی خانم سین گرامی و خانم خاله آذر دنبال من آمدند و در لابی یک هتل دور یک میز نشستیم و با هم قهوه نوشیدیم و حرف زدیم. کلا یکی از مصادیق واقعی نایت لایف می‌تواند این باشد که تو لابی هتل با دوستانتان دور یک میز بنشینید و حرف بزنید. (این لابی هتل در نایت لایف شدن ماجرا خیلی مهم است). بعد سوار ماشین خانم خاله آذر شدیم و نایت لایف در تبریز را به گشت و گذار در تمام تبریز ادامه دادیم. یک جایی بود به اسم رشدیه که خیابان‌ها و ساختمان‌های قشنگی داشت و قابلیت نایت لایفی زیادی در آن مشاهده می‌شد.
فردای آن روز با خانم سین به بازار تبریز رفتیم و ناهار را در رستوران حاج علی صرف کردیم. وای اگر بدانید چه رستوران منحصر به فردی بود. اول از همه یک ظرف سوپ جو گذاشتند جلوی ما که داخل سوپ زرشک هم بود. غیر از زرشک‌ها تمام محتوای سوپ ته نشین شده بود و این زرشک دوست داشتنی من بود که به خاطر چگالی کمتر از چگالی مایع سوپ مثل یک لایه‌ی رویایی در سطح آن چشمه‌ی عدن تجمع یافته بود. بعد که چشمه‌ی عدن با آن زرشک‌های جاودانه را به عنوان پیش غذا خوردیم غذای اصلی را گذاشتند جلویمان. کباب برگ بود با برنج دودی که دانه‌هایش اندازه‌ی عمارت شاه عباس قد برافراشته بود. یک پارچ دوغ هم گذاشتند که خیلی خوشمزه بود و به معنای واقعی، محل زیادی از اعراب داشت.
غذا که تمام شد یک دیس برایمان آوردند که توی آن یک طالبی را از وسط نصف کرده بودند و ما باید به عنوان دسر آن را با قاشق می‌خوردیم. وقتی با قاشق تکه‌های طالبی را در می‌آوردم، یک جور بهم حس کنده‌کاری و مجسمه سازی و این‌ها دست می‌داد. خلاصه اینکه غذای رستوران حاج علی آدم را یاد اندرونی شاهزاده‌های قاجاری می‌انداخت که برایشان توی دیس و این‌ها غذا می‌بردند.
……………………………….
از وبلاگ گوریل فهیم

………………….
تبریز …طالبی … ائل گلی …

…………………………………….

Advertisements
این نوشته در Uncategorized, خاطرات ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s